Last February 15, Binmaley United Methodist Youth Fellowship had a Love Fellowship. The young people sang parodies and I am honored (as well as forced) to write one for them. Thank GOD for His guidance and grace. Below is my parody of Ronan Keating's "When You Say Nothing At All".
It's amazing how You
Can break through my hard heart
With Your powerful Word
You take me out of the dark
This I accept I cannot comprehend
How Your grace saves and new life it brings
CHORUS:
The works of Your grace
Let me know that You save me
There's the Truth who is Christ
Saying works never save me
The blood of the Son poured to save and to redeem the fall
Matapos ang tatlong buwang pamamahinga ng blog na ito, ni hindi sumagi sa isip ko na pagdadalamhati sa nawalang mahal sa buhay ang mag-uudyok sa akin upang muling buksan ang account na ito at pindutin ang compose at magpaskil na aking kauna-unahang blog post sa taong 2013.
Kanina ko pa nais na magsulat subalit ako ay pansamantalang napipigilan ng paglilinis ng bahay para sa preparasyon sa pagdating ng mga labi ni Tatay Ben. Nakaplano sa mga gagawin ko sa linggong ito na ako ay gagawa ng general cleaning para magkaroon ng malinis at maayos na titirhan si Tatay sa paglabas niya sa ospital at nang sa gayon ay komportable siya sa kanyang pagpapagaling. Hindi ko naisip na ang dati kong iniisip na excitement sa paglilinis ay mapapalitan ng bigat ng puso at napipintong pagtulo ng mga luha ko kapag naiisip kong ang paglilinis na ginagawa ko ay para na ngayon sa burol ng aming mahal na ama.
Mahigit anim na buwan na ako sa tahanang ito subalit hindi ako nakaramdam ng adjustment na sinasabi ng ilan lalo na't kasama ko sa aking bagong tahanan ang mga in-laws ko. Sabi ng iba na mahirap kasama sa iisang bubong ang in-laws. Mapalad ako at siya ko ngang ipinagpapasalamat sa Diyos na ako'y ipinabilang niya sa pamilya Rosario at sina Tatay Ben at Nanay Eliang ang in-laws ko.
Anim na buwan ang niloob ng Diyos na ibigay sa akin para makasama si Tatay. Nang masabihan ako kagabi na ihanda na ang aming mga sarili sa hindi na pagtagal ng buhay ni Tatay, iniisip kong kulang pa ang anim na buwan para magabayan niya ako sa mga dapat kong gawin dito sa bahay. Kakaunting tips pa lang sa pagluluto ang naibabahagi nila sa akin. Kakaunti pa lang ang mga nabilin nilang dapat isaalang-alang na gawain dito sa bahay. Subalit nang mabalitaan kong sila ay pumanaw na, aking nasambit na lang na ang anim na buwan sa mata ng aking infinite wise GOD ay sapat na.
Naisip ko rin noon na ang aming magiging anak ni Bernard ay mapapalaki katulad ng pagpapalaki nila sa aking asawa lalo pa't kami ay nasa poder nila. Ang kanilang pagpanaw ay may panghihinayang sa aking puso dahil hindi na mararanasan ng magiging anak ko ang nasaksihan kong pagmamahal ng isang Lolo sa kanyang mga apo. Subalit marunong pa rin ang Diyos at sino ako para pangambahan ang kinabukasan ng aking anak. Anak ni Tatay Ben ang aking asawa. Marunong ang Diyos at alam kong ito ang perpektong oras para sa Kanya para mawalay na sa amin si Tatay.
Salamat sa Diyos sa anim na buwang nakapiling ko si Tatay. Wala na akong kahalili sa pagluluto. Wala na ang nagturo sa akin ng maraming bagay sa loob ng anim na buwan. Wala na ang magpapaalala sa aking asawa na ako ay sunduin na sa aking eskuwelahan. Wala na ang magagalit sa akin kapag ako ay magtatrabaho na kahit naka-uniform pa. Wala na ang magsasabing magpahinga muna ako. Wala na ang amang kahit siya ang naunang kakain ay pipiliin ang buntot ng bangus para hindi matinik ang sa kanyang mga anak. Wala ng matiyagang magtatrabaho kahit may dinadamdam. Wala na ang karagdagang ama na ibinigay ng Diyos sa akin. Purihin ang Diyos pa rin sa pagbibigay ng isang Tatay Ben sa akin.
Kulang ang isang blog post para banggitin ang lahat ng pag-ibig, pag-aaruga, at pagtuturo na ipinadama ng Diyos sa akin sa loob lamang ng anim na buwan sa pamamagitan ni Tatay Ben. Dakilain ka, O Diyos dahil napakarunong Mo. Alam na alam mo kung kanino ako matututo nang lubos sa loob lamang ng anim na buwan. Salamat, Panginoon sa buhay ni Tatay Ben.
Sa kabila ng pagdadalamhati, ako'y mapalad na mapabilang sa pamilyang yumayakap at nagagalak (bagamat mga iyakin ang nakapaligid sa akin) sa kalooban ng Diyos. Wala nang mas mainit pa na encouragement kundi ang makitang kaluwalhatian pa rin ng Diyos ang sigaw ng mga naulila. Ang kantang kalakip ng post na ito ay nagagamit namin noon tuwing kami ay makikilahok sa Bible Quiz subalit sa araw na ito, tunay ngang nangungusap sa akin at sigaw ito ng aking damdamin. Nawa ay makapagbigay rin ito ng aliw sa mga nakikidalamhati sa amin.
But my eyes are fixed on You, O Sovereign Lord…(Psalm 141:8a)
In Matthew 6: 22-23, it says:
The eye is the lamp of the body. If your eyes are good, your whole body will be full of light. But if your eyes are bad, your whole body will be full of darkness. If then the light within you is darkness, how great is that darkness!
Consulting John Wesley’s Explanatory Notes, this is what I got:
The eye is the lamp of the body - And what the eye is to the body, the intention is to the soul. We may observe with what exact propriety our Lord places purity of intention between worldly desires and worldly cares, either of which directly tend to destroy. If thine eye be single - Singly fixed on God and heaven, thy whole soul will be full of holiness and happiness. If thine eye be evil - Not single, aiming at any thing else.
No wonder that the lamp of the wicked is haughty eyes which are detestable to God (Proverbs 21:4; Proverbs 6:16-17).
Warnings about Our Eyes
Lust of the eyes is one of the sinful desires and proofs that you love the world. It is not from the Father (I John 2:16). One of the devil’s deceiving ways is not to show you something bad but to entice you with what is pleasing to the eye. (see Genesis 3:6, the fruit was pleasing to the eye of Eve)
What is seen by the eyes is tempting to become our standards of living. God has warned Samuel in I Samuel 16:7 not to look at the outward appearance for man intends to look that way. The eye can deceive us not to look beyond. Because the things of the worlds seem to be more attractive sometimes, that is the need that we need to look above and train our eyes to be focused on the cross of Christ.
Our eyes deceive us to focus on ourselves and become selfish and self-righteous (Proverbs 3:7). There is the danger also on looking more often at yourself, not just at the world. Pharisees are wise in their own eyes but are fools in front of God. May we never be a Pharisee, keeping the eyes on one’s state and always looking at himself higher and more righteous that the others.
Lust of the flesh starts with the eyes (Job 31:1; Matthew 5:28).
Take the following examples and how they use their eyes:
Eve (Gen. 3:6) – she was deceived by the pleasing appearance of the forbidden fruit
Lot (Gen. 13:8-11) – he chose what is pleasing to his eyes and was led to Sodom and Gommorah and later needed to run away from it for the Lord will destroy the place
Israelites (Exodus 14) – they saw the Egyptian army and was easily deceived that they have forgotten what the Lord has just done to them
Samson (Judges 14) – Samson’s weakness as they say are women when in fact, his weakness is his eyes. He is easily attracted and he gives in easily to what is pleasing to his eyes.
Simon the Sorcerer (Acts 8:9-24) – he saw the power of the God working in the lives of the apostles and so, instead of standing in awe of God’s greatness, he was enticed by the power he saw.
Some Spiritual Disciplines for the Eyes
We should fix our eyes on Jesus. (Psalm 25:15; 121:1; 141:8;Hebrews 12:2)
We should fix our eyes on God and His precepts. (Psalm 17:2; 119:6, 15, 14)
We should fix our eyes not on temporal things but on eternal and spiritual. (II Corinthians 4:18)
We should forsake anything worthless. (Psalm 101:3; 119:37)
We should fix our eyes on those who set godly examples. (Philippians 3:17)
We should fix our eyes on the needs of others more than our needs. (Philippians 2:4)
